CANTO DURAN DEZ MINUTOS<\/p>\n
Volvo dentro de dez minutos. Coma unha silenciosa advertencia contra o<\/em> Escrib\u00edn esas d\u00faas frases nun caderno en febreiro do 2005. Non volv\u00edn XOS\u00c9 MONTEAGUDO<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" CANTO DURAN DEZ MINUTOS Volvo dentro de dez minutos. Coma unha silenciosa advertencia contra o futuro, o carteli\u00f1o segu\u00eda apegado no cristal desde hab\u00eda m\u00e1is de dous anos, cando o \u00faltimo propietario do establecemento foi tomar un caf\u00e9 e non regresou. Escrib\u00edn esas d\u00faas frases nun caderno en febreiro do 2005. Non volv\u00edn pensar nelas ata finais dese ano. Ent\u00f3n […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1641"}],"collection":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1641"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1641\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1662,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1641\/revisions\/1662"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1641"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nfuturo, o carteli\u00f1o segu\u00eda apegado no cristal desde hab\u00eda m\u00e1is de dous anos,<\/em>
\ncando o \u00faltimo propietario do establecemento foi tomar un caf\u00e9 e non regresou.<\/em><\/p>\n
\npensar nelas ata finais dese ano. Ent\u00f3n recib\u00edn unha carta da Asociaci\u00f3n de
\nEscritores e Escritoras en Lingua Galega onde me ped\u00edan que lles enviase
\nun texto breve para inclu\u00edr na axenda que \u00edan editar para o ano 2006. Sen
\npensalo d\u00faas veces, rescatei esas frases e mand\u00e9illelas. Cando recib\u00edn a
\nnova axenda, a primeiros do 2006, no p\u00e9 da p\u00e1xina correspondente ao 1 de
\nxaneiro lin, impreso, o texto do meu relato.
\nRelino d\u00faas veces.
\nNese intre comezou a desacougarme a idea de que detr\u00e1s daquelas palabras
\nhab\u00eda unha historia. A imaxe do cartel apegado na porta despois
\nde dous anos era a punta do iceberg que emerx\u00eda da auga. As sete partes
\nrestantes estaban ocultas baixo a superficie branca do papel. Por suposto,
\nnunha historia non \u00e9 preciso contalo todo. A mi\u00fado, chega con expresar
\ndous ou tres detalles significativos ou con relatar un episodio relevante para
\nque a imaxinaci\u00f3n de quen le constr\u00faa o resto moito mellor ca se estivese
\nexpresado con palabras. Consciente dese valor senlleiro do omitido, non
\ndesexaba saber todo o que ocorrera. Pero quer\u00eda mergullarme un pouco
\nm\u00e1is tras aquelas frases e ver cal era a historia que non estaba \u00e1 vista.
\nAs\u00ed descubr\u00edn que o personaxe que \u00eda volver ao cabo de dez minutos
\nse chamaba Rodrigo L\u00f3pez Gabarre e que ti\u00f1a cincuenta e un anos o d\u00eda
\nque apegou o papel na porta do seu establecemento. Nesa altura era un
\nhome retra\u00eddo, escasamente sociable, que atend\u00eda con xesto parco e poucas
\npalabras a escasa clientela que entraba no seu local para mercar cachifallos:
\ntixolas, espremedores, aspiradoras, l\u00e1mpadas e diversos obxectos vintage,
\nm\u00e1is \u00fatiles como ornamento dun moble que para empregalos no uso para
\no que foran concibidos.
\nPero non sempre fora as\u00ed. Trinta anos antes, Rodrigo era un mozo
\nespelido que chegara a Pontevedra coma un extraterrestre en misi\u00f3n
\nexploratoria. Ata os vinte e un vivira nunha aldea cativa do interior da
\nprovincia. Lonxe da civilizaci\u00f3n, segundo el dic\u00eda. Al\u00ed, o son dos carros de
\nvacas e o cheiro a esterco foran o estimulante que elevara a un nivel superior
\na s\u00faa gana de partir. Previamente, a necesidade de di\u00f1eiro proxectara lonxe
\nos seus dous irm\u00e1ns maiores: un a Bilbao e o outro a Xenebra. Rodrigo non
\nquer\u00eda converterse no ref\u00e9n do esp\u00edrito alde\u00e1n e cando tivo que cumprir o
\nservizo militar aproveitou a oportunidade para marchar sen billete de volta.
\nAo rematar o ano e medio que tivo que cederlle ao estamento militar
\nen Pontevedra, comezou a traballar como dependente nunha das grandes
\ntendas de electrodom\u00e9sticos que hab\u00eda na cidade. A mediados dos setenta,
\nna tenda, ampla e ben iluminada, os \u00faltimos modelos de televisores,
\ntocadiscos, frigor\u00edficos e lavadoras mostr\u00e1banse como os cobizados sinais
\ndunha modernidade que os habitantes da provincia anhelaban saborear.
\nCon cada home e muller que traspasaba a porta do establecemento, Rodrigo
\ndespregaba un sorriso amplo, un xesto acolledor e unha conversa
\ntranquila e sen desmaio ata que o o\u00ednte sinalaba o aparello concreto que
\ndesexaba ver xa no seu fogar. En ocasi\u00f3ns, el era o encargado de instalalo.
\nUn d\u00eda tocoulle acompa\u00f1ar na furgoneta de reparto outro empregado.
\nLevaban varios electrodom\u00e9sticos \u00e1 casa que \u00eda estrear nas aforas
\nda cidade un emigrante retornado do Brasil. Rodrigo axudou a colocar
\nunha lavadora, un frigor\u00edfico, un televisor de 28 polgadas e un tocadiscos.
\nOcorr\u00e9raselle levar un disco para probar o son facendo xirar o vinilo
\nsobre o prato. Era un mero xesto da s\u00faa particular actitude comercial, por
\nsuposto. A ningu\u00e9n se lle ocorrer\u00eda pensar que un cliente merca un tocadiscos
\nse non disp\u00f3n xa dalg\u00fan \u00e1lbum musical co que comezar a utilizalo.
\nNa alegr\u00eda da estrea dun conxunto de aparellos nunha casa nova, non obstante,
\nese detalle pode ser asumido con naturalidade. Con naturalidade
\nfoi asumido tam\u00e9n que a filla do matrimonio de emigrantes retornados
\nentrase al\u00ed para ver como colocaban o tocadiscos e como aquel mozo fac\u00eda
\nsoar o disco que tra\u00eda. Un tema de Pablo Milan\u00e9s, Para vivir, suave e envolvente,
\npermitiulle a Rodrigo contemplar como se lle iluminaba a face cun
\nsorriso \u00e1 moza de vinte anos que o contemplaba. \u00abQue che parece, Estela?
\n\u00bb, preguntoulle a nai \u00e1 filla. A filla non dixo nada, e Rodrigo aproveitou
\no seu mutismo para levar aos seus propios beizos aquel nome: \u00abA que soa
\nben, Estela?\u00bb. Estela asentiu cun sorriso. Ent\u00f3n Rodrigo comezou a dicirlle
\nunhas palabras que transformaron o sorriso en riso e logo en gargallada.
\nA seguinte vez que a viu foi nunha das discotecas da cidade, quince
\nd\u00edas m\u00e1is tarde. O recordo daquela tarde funcionou como a referencia inicial
\ndunha conversa que se alongou durante horas. As horas de conversa
\ntrouxeron conversas novas en semanas sucesivas e as semanas sucesivas
\nconvert\u00e9ronos en parella.
\n\u2014Todo o que lle podo dicir \u00e9 que estiveron casados trinta anos, que
\ntiveron dous fillos e que ela faleceu pouco antes de que a el lle dese un
\ninfarto aquela ma\u00f1\u00e1, mentres tomaba o caf\u00e9 nesa mesa que est\u00e1 xunto ao
\ncristal \u2014d\u00edxome o camareiro.<\/p>\n