Ma\u00f1\u00e1 solleira. O instituto recib\u00eda os alumnos que amosaban os seus medos. Alg\u00fans estreaban mochilas, espazo, docentes, normas…
\nMarti\u00f1o, un deses rapaces expectante ante o desco\u00f1ecido, era dono dunha historia que el non elixira.
\nAs circunstancias roub\u00e1ranlle a adolescencia.
\nO pai nunha cadeira de rodas, e con eivas o resto do n\u00facleo familiar.
\nConvert\u00e9rono no cabeza de familia, pois a s\u00faa constituci\u00f3n forte potenciou aquela desfeita. Ti\u00f1a corpo, pero s\u00f3 contaba con doce anos.
\n\u00cda ao instituto por imperativo legal. Sen tarefas feitas polas ocupaci\u00f3ns da v\u00e9spera… ou representando a familia.
\n\u2013Que pasou, Marti\u00f1o?
\n\u2013\u00c9 que onte… apa\u00f1amos a herba. \u2013Pod\u00eda ser outra das raz\u00f3ns. Por estas actitudes a rapazada alcumouno o Vello. V\u00edano diferente. Foi na clase de Lingua Galega cando os versos feitos por Marti\u00f1o, intencionadamente ben valorados pola docente, sorprenderon o rapaz e os compa\u00f1eiros.<\/p>\n
Marti\u00f1o sab\u00eda escribir poemas! (Cantas cousas sab\u00eda facer Marti\u00f1o!) Comezou a escribir poes\u00eda por paix\u00f3n, deix\u00e1ndolla \u00e1 profesora para que lla maquillase. E o alcume de o Vello trocouse polo de o Poeta. Que ben lle soaba! Todo un agasallo de autoestima.<\/p>\n
Rematou o ensino obrigatorio. Marti\u00f1o cargar\u00eda \u00e1s costas m\u00e1is responsabilidade. Como lle pesaba!
\nUnha ma\u00f1\u00e1 de outono saltou a alarma pola bisbarra, tam\u00e9n polo instituto, de que un exalumno desaparecera en estra\u00f1as circunstancias. Marti\u00f1o. Resolveuse o enigma. Apareceu…<\/p>\n
Incrible! Aqueles compa\u00f1eiros preg\u00e1ronme que, como escritora, lle buscase outro final para a s\u00faa historia, coincidindo tam\u00e9n que eu son aquela
\nprofesora. As\u00ed que…<\/p>\n
Os grupos de rescate deran con Marti\u00f1o mergull\u00e1ndose nas augas daquela r\u00eda. Estaba en paz, feliz. Co\u00f1ecera unha preciosa serea que resid\u00eda no fondo do mar. Agora pasaba o tempo escrib\u00edndolle poemas e cont\u00e1ndolle todas as lendas que sab\u00eda da s\u00faa Costa da Morte. A maxia da Literatura consegue todo.<\/p>\n
Concha Blanco<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Ma\u00f1\u00e1 solleira. O instituto recib\u00eda os alumnos que amosaban os seus medos. Alg\u00fans estreaban mochilas, espazo, docentes, normas… Marti\u00f1o, un deses rapaces expectante ante o desco\u00f1ecido, era dono dunha historia que el non elixira. As circunstancias roub\u00e1ranlle a adolescencia. O pai nunha cadeira de rodas, e con eivas o resto do n\u00facleo familiar. Convert\u00e9rono no cabeza de familia, pois a […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":831,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"template-appointment.php","meta":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/837"}],"collection":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=837"}],"version-history":[{"count":2,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/837\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":839,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/837\/revisions\/839"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/831"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/blogs.nontedurmas.org\/certame\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=837"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}